دوره تخصصی اضطراب کودکان ۵ تا ۸ سال با بازی‌درمانی

👧 «من سارا هستم، ۷ ساله. معلم فکر می‌کنه حواسم پرته، مامان فکر می‌کنه تنبلم… ولی هیچ‌کس نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره.» 🤦☹️😔

👧 «سلام. من سارا هستم. ۷ سالمه.

🤢 هر روز صبح که می‌خوام برم مدرسه، دلم درد می‌گیره.
🤥 مامان می‌گه: «بهانه نگیر، دیر شد!»
🤒 ولی من واقعاً دلم درد می‌گیره. راست می‌گم.

🥵 سر کلاس می‌شینم.
معلم حرف می‌زنه.
صداش رو می‌شنوم…
ولی کلمه‌ها تو ذهنم نمی‌مونن.
انگار یه پرده جلوی مغزمه. 😖😫

فکرم می‌ره پیش مامان.
اگر امروز دیر بیاد چی؟ 😰
اگر گم بشه؟
اگر من تنها بمونم؟ 😲

☹️ معلم می‌گه: «سارا! حواست کجاست؟»
😞 من خجالت می‌کشم.
نمی‌تونم بگم حواسم پیش مامانه.
نمی‌تونم بگم از تنهایی می‌ترسم. 😖

😈 بعد از مدرسه، مامان می‌گه: «چرا تکالیفت رو اینقدر طول می‌دی؟»
من خستم. مغزم خسته‌ست.
ولی مامان فکر می‌کنه من تنبلم.

یه روز مامان یه چیزایی یاد گرفت.
از یه روانشناس کودک.
دیگه بهم نگفت «نترس».
گفت: «می‌دونم سخته. با هم قدم کوچیک برمی‌داریم.»

بعد مامان باهام یه قرارداد برای بازی بست که سر ساعتی که هردو موافقت کردیم بازی کنیم و بعد با من بازی‌هایی کرد که هم من خیلی دوست داشتم و هم مامان دوست داشت. کنارم بود، برام وقت می‌گذاشت و هر روز سر یه ساعت مشخص در روز با هم بازی می‌کردیم.

الان دل‌درد‌هام کمتر شده.
سر کلاس می‌تونم به حرف معلم گوش بدم.
ریاضی رو می‌فهمم.
شب‌ها تکالیفم زودتر تموم می‌شه.
مامانم دیگه نگران نیست.
من هم دیگه اون‌قدر نمی‌ترسم.

مامان‌ها و باباها،
اگه بچه‌تون مثل من شده…
سر کلاس هست ولی حواسش نیست،
دل‌درد داره،
درس رو نمی‌فهمه،
و شما فکر می‌کنید تنبله…
شاید اون هم مثل من اضطراب داشته باشه.

سرزنش، درمان نیست.
مهارت، درمان است.